bir sen varsın

bir tek sen

gerisi teferruat..

yâr

hangi duanın esiri oldum,

hangi gözyaşına tutsak,

neydi beni bu denli yalnız bırakan

karasızlıklarım birbiri peşisıra ilerliyor..

Allah ım beni bana bırakma..

beni sevmediğin kullarının eline bırakma,

Tüm kararsızlıklarımdan sana sığınıyorum, beni affet..

Gül yaşar dikenin himayesinde
Dikenin itibarı gülün sayesinde..

Ahir zaman ümmeti olmak…

bazen geçmiş zamanda yaşamın arzusu sarıyor benliğimi, asrı saadet zamanını düşlemeye bile gücüm yok aslını itiraf etmek gerekirse.O teslimiyeti bulamıyorum düşümde bile. heves etmek ayrı, o hevesin getirisine götürüsüne boyun bükmek ayrı…
Yaşadığım zamanda da kendime bir yer bulamıyorum.
sanırım bu durum birazda, birilerinin bana gösterdiği yere razı olmadığımdan doğuyor.
Nedenler, nicinlerle boğuşurken korkum isyana sürüklenmek…

birde ahir sanal zaman var

huzur kentin sakinleri onlar benim için… hepsinde ayrı tad, ayrı güzellikler aldığım… görmeden, tanımadan bilmeden selamlaşıp daha sonra aynı yolda yürüdüğüm… kimiyle aynı yastığı paylaştım, aynı anda secdeye eğildim, aynı halkada Estagfirullah dedim…

benim için doyumsuz insanlar…

hepsi aynı renge boyanmış, ayrı tad almış güzellikler…

içlerinde biri varki, kendi canından birin mezarında babama yasin-i şerif ile ruhuna rahmet okuyan…

daha nice hoş sefalı gönül dostlarım oldu..

ahir zaman ümmeti olmayı ben onlarda gördüm, onlarda tanıdığım,onlarla öğreniyorum… Allah razi olsun

sizi çok seviyorum..

” tek tek isimlerinizi yazmadım, nede olsa siz biliyorsunuz kurbanım “

Evet hatırladım
Küçük basit şeyler
Yetiyor kederlenmeye
Ya mutluluğa…

Cahit Zarifoğlu

ne güzel yılları beraber geçirmiştik,

küçüktük…

basit olmayan yıllardı,

bugünün taşlarını attığımız yıllardı…

aynı hizaya taşlarımızı attığımızı sanmışım,

farklı yönlere savrulmuşlar oysa taşlarda bizim gibi…

o zamana göre o yıllar; güzeldi, anlamlıydı, kollarımızı kocaman acarak koşardık birbirimize, sarılırken içtenliğin taaa derinlere değdiğini anlardık,

gözlerimizin içinin güldüğü vakitlermiş onlar, menfeat benliğimizi sarmadan önceydi,

10 yıl dan az bugünden geçmişte kalmıştı o günler…

şimdi birbirimizden bir haberiz,

yolda görsek kim bilir tanımayacağız birbirimizi,

ne acı, ne tuaf…

bu ara alınganlığım üzerimde,

havadaki nemden, esen rüzgardan, yağan yağmurdan, cırcır böceğinden bile alındığımı itiraf edip ağlıyorum…

bu ağlamak neyden neyin nesi bilmiyorum.

içim çok doldu son 1,5 yıldır, kimseye meramımı çözemiyor, bende izah edemiyorum zaten içimdekilerden kurtulamadığım gibi kurtulmak da istemiyorum sanırım. bu nasıl bir çıkmaz Allah’ım…

Özledim…

şöyle çok fazla değil sadece iki yıl geçmişi şimdilerde yaşamak istiyorum. Kaybedince değer kazanma durumu değil bu. yaşadığım zaman zarfında da kıymetini bildim. sadece geldiğim zaman beni mutlu etmiyor. ne yerde ne gökteyim. yediğimde içtiğimde ehh işte öylesine.

eski dost oldu iki yıl öncesi. ve ben o dostu çok özledim. o dostun bana tanıttığı tattırdığı herşeyi çok özledim. dolu doluydu günlerim.

mutluydum ozaman

şimdi

bilmediğim bir hal içindeyim.

başımı ellerimin arasına aldım ve düşünüyorum ne yapmalıyım o yılı tekrar tekerrüre dahil edebilirim.

karmakarışık duygular içindeyim.

kolayca kabullenemiyorum.

kararsızlıkların altında eziliyorum.

ihtiraslı insanları görmeye bile dayanamıyorum.

kafamı toplayıp, gerçekten ne istediğime karar veremiyorum.

bu kadar kolay insanların sözlerinden etkilenip etkisinden sıyrılamadığım için kendime çok kızıyorum…

son pişmanlık fayda vermiyorda… :/

şimdilik, yeniden buralardayım…

sevgiler